Нажмите "Enter" для перехода к содержанию

Стецко Илона

dmitriy_s 0

Сцяцко Ӏлона нарадзілася у 1976 г. у Тбілісі (Грузія). Скончыла эканамічны факультэт і магістратуру БДУ. Вершы пачала пісаць падчас вучобы у школе ў Ваўкавыску. Друкавалася у мясцовай газеце. Пасля пераехала у Мінск, а затым у Баранавічы, дзе жыве і працуе ў цяперашні час.

3 1993 па 2005 гг. друкавалася ў часопісах «Першацвет», «Маладосць», «Полымя», «Вясёлка», у газетах «Лім», «Чырвоная змена», «Переходный возрост» і інш. Першы огетычны зборнік «Галінка язміну» быў змешчаны на старонках часопіса «Першацвет» у 1997 годзе (№9). У 2006 годзе выйшла мга вершаў «Нябёсныя карункі», потым другая – «Мяліса» (2019).

* * *

Зноў чорным пішу па чорным,
Мінаючы лункі зор,
I згусткамі нот мінорных
Тушу залаты касцёр.
У дрэвах суцішу вецер,
Няхай наваколле спіць.
I сонцу пашлю ў канверце
Ад ну залатую ніць.
Адзін залацісты локан
Са срэбных валасоў,
Каб сціхла ўсё навокал,
А заўтра ажыло зноў.
* * *

Ӏлбом прынікла да сцяны, 
мой розум, дотык 
ловяць рэха.
Йдзе музыка сюды 
на слых
з бетонных пліт 
праз дно паверха.
Больш камянёў – 
дык прыгажэй!
Ляціць высока, 
што ніжэй.
Далёкай прывщнай ігры 
лунаюць струнныя віры.
I іукаў лад, прыгожы строй 
прымае ўладу нада мной. 
Мелодыя жыве паўсюль, 
суіучна сэрца б’ецца ў танцы. 
Акорды як санар лаўлю 
і захапляюся мастацтвам.
* * *

Язмін… Принесла 
зноў язмін.
Мы чары 
падзялілі з ім.
Галінкі квет 
раскрыўся пад рукой. 
На іншы лад 
мяняецца пакой.
Як кола існавання, 
круглы стол 
язмінавым адбіткам 
рушыць столь.
Язмін палае 
белазорным 
квеццем – 
і я ператвараю 
ўсё на свеце – 
і час, і рытмы, 
і саму мяжу 
з канца яе 
ў пачатак я гляджу.

Добавить комментарий

Ваш адрес email не будет опубликован. Обязательные поля помечены *